روز زبان مادری که گذشت، پس از مدتها بهانه ای شد برای سروده شدن این شعر گیلکی، البته یاد آور می شوم، همه جای ایران سرای من است.
اَوَرِیِ ای شهرم و گیلون می خونه مَر
نَرنج باغ رَجَ دوبَرَ مَر دوخونه مَر
ای سبز دیلَ سنگ دیلَ چی شَنَ گوتن
می قبرَ بکن کنارِ نرکهَ روخونه مر
یک موشت پله رَ مو بومم ای همه رایه
گیلونی بدِم هر جا اونم می موسونه مر
دامون میین خرس و پلنگم تو بَده جا
یک ویجه شَرَم جنگلَ جی مر نُبونه مر
اَینه ویگیتم خودرَ بِدِم بشکسه می دیم
اَینم گ هیتو مر یَنِه خودر شکنه مر
بُپتِلاسو نُن چاوددَری تا اِی فیفیته
بویِ تی نفس، تی دست و دیل درد نُکونه مر
نَنجَ مَر صوب سر ویریسم باز تی صدا جی
آوجَدی وچه هنده تی نوم دوخونه مر.
ترجمه:
آواره ی این شهرم و خانه ام گیلان است، مادر
بر دامنه کوه " نارنج باغ" دوباره مادرم مرا صدا می زند
به این سبز دل و سنگدل(منظور گیلان است) چه می توان گفت
قبرم را ای مادر کنار رودخانه "نرکه" بکن
به خاطر یک مشت پلو من این همه راه آمده ام
گیلانی را هر جا دیدم او هم مثل من بود(در به در بود)، مادر
در دل تیره جنگل(دامون) به خرس و پلنگ هم جایگاه داده ای
به اندازه یک وجب هم از جنگل نمی توانستی به من جا بدهی، مادر(منظور گیلان)
آینه را برداشتم و خودم را دیدم دیدم صورتم شکسته است
آینه هم ، همین که مرا می بیند خود را می شکند، مادر
نان "بپتلاسو" داری درست می کنی و تا اینجا پیچیده است
بوی نفس تو، و دست و دل شما درد نکند مادر
آرزو دارم باز صبح با صدای تو بیدار شوم
پسر جواب بده انگار باز مادر نامت را صدا می زند.
بُپتِلاسو نُن: نانی خوشمزه ای است که مردم املش معمولا در مراسم های مذهبی مثل عاشورا ،لیله الرقایب ،بابت نذر، در شب هفت درگذشتگان خود و غیره به صورت دسته جمعی درست می کنند. ابتدا آرد برنج را خمیر می کنند وبه شکل دیسکهای کلفت در می آورند که به آن "لاسو" می گویند که آن را در تیان های بزرگ در آب در حال جوش می پزند و بعد دوباره خمیررا در آورده و ورز می دهند سپس چانه گرفته و با وردنه آن را نازک می کنند و آن را روی "تاوِیی " که قبلا زیرش با هیزم روشن شده است می پزند.
